Mathiasen kopilotua

abenturak eta desbenturak

El cartero siempre llama dos veces

Aspaldi honetan Lurraldebusarekin egindako bidaiak aprobetxatuta (asmakizuna: norbaitek badaki zenbat autobus dabiltzan gora eta behera gure errepideetan?), El cartero siempre llama dos veces nobela beltza irakurri dut. Aurretik filma ikusita izateak zera dakar: protagonistei berehala jarri nien Jack Nicholson eta Jessica Lange aktoreen aurpegiak. Portzierto, film hurak zeresan ugari eman zuen bere garaian, batez ere eszena honengatik . Orain, filmaren aurreneko bertsioa ikusteko irrikaz nago, ez dut gogoratzen-eta... Edozein modutan, gozatu dut irakurketarekin, Cora eta Frank protagonisten plan maltzurrekin, sasoi hartako girotzearekin, maitaleen galbidearekin, amaiera gogorrarekin (eta Frank beraren agur ederrarekin) eta, nola ez, eleberriko pasarte sensualekin, amaiera aldera agertzen den hauxe adibidez: Una gran ola nos levantó y ella se puso una mano sobre los pechos, para que yo viese cómo el agua los levantaba. - Me gusta Frank. ¿Están grandes? - Esta noche te lo diré. - Los siento muy grandes. No te dije nada sobre esto. No se trata solamente de saber que uno va a dar al mundo otra vida. Es lo que eso le hace a una. Siento los pechos hinchados y me dan ganas de besarlos. Muy pronto, mi vientre estará también hinchado y eso me gustará y desearé que todo el mundo lo vea. Es la vida. Lo siento dentro de mí. Es una nueva vida para nosotros dos, Frank. Happy endik ez duen nobela guztiz gomendagarria. PS. Billy Wilderren film borobil horietako bat, Perdición , James M. Cainen beste eleberri baten oinarrituta dago. Chapeau biendako!  2010/02/12 - 14:02:02

Haitirako laguntza

Zorionez (edo zoritxarrez hobe), aukera asko dago Haitiko herrialdeari laguntzeko. Guztiak eragingarriak izango direlakoan, neuk Intermon Oxfam aukeratu dut. Eta zuk? Ariketa , Anjel Lertxundi Haití: un desafío internacional , Carlos Fuentes  2010/01/22 - 14:07:01

Kind of Blue

 2010/01/15 - 10:12:01

The show must go on

 2010/01/08 - 12:14:02

Fagor, entzungor

 2009/12/23 - 16:48:03

Leo Messi eta Meloia

Uan , txu , zri , for ... eta faif. Bosgarren Zilarrezko Meloia emateko ordua iritsi da, bai. Gaur jakin dugu Leo Messik eramango duela Urrezko Baloia ( hip, hip, hurra!!! ). Baina zein izango da urteko paketea? Atletico de Madrid taldearekin hasi ezkero, hautagaien zerrenda luzea litzateke: Coupet ( ayyy! , Frantziara bueltan aurreko asteburuan lesionatu zen ), Heitinga, Ujfalusi, Juanito, Perea, Pablo, Raul García, Reyes, Luis García ... Madrilen haien bizilagunak direnak edo izandakoak ere badira: Pepe eta Marcelo (a ze parea!), Faubert, Heinze, Metzelder, Van der Vaart, Gago, Robinho... Eta hango eta hemengo hautagaiak ere bai: Luca Toni, Tomasson (bideo horretan agertzeagatik nahikoa meritu egin du Zilarrezko Meloia eskuratzeko), Abel ( idem ), Nilmar, Pennant, Cannavaro, Berbatov, Nakamura, Aquilani , Adriano, Necati (harrigarria bada ere Anoetako idoloa iaz; turkiar potolotxoak justu-justu hobeto zuen Lee Chun Soo sinpatikoaren marka, gol bakar bat eginez), Casquero (ez du penaltirik gehiago botako, ala?), Maxwell, Chigrinsky... Betiko moduan, iradokizunak onartzen dira, nola ez. Eskerrik beroenak Jürgen & Herrman bikoteari, zerrenda osatzeko emandako laguntzagatik.  2009/12/01 - 17:15:03

Komuneko argazki zinematografikoa

Euskal Filmotekako zuzendari izandako Peio Aldazabal erretiratu dela-eta, hainbat elkarrizketa egin dizkiote egunotan, telebistan zein prentsan. Horietako baten , gogoratzen du nola Zinemaldiko zuzendaritza hartu zuen urte baterako, 1990ean. Hasieratik giro nahasia sufritu behar izan zuela, eta askotan zurrumurru gaiztoak eta bestelakoak Zinemalditik barrutik sortu zirela esaten/salatzen du Aldazabalek. Hori gutxi balitz, Zinemaldiko epaimahaiak buruhauste ugari eman zizkion urte hartan. Jose Luis Borau zen epaimahaiko presidentea eta hasiera baten Urrezko Maskorra ez ematea erabaki zutela esan omen zion Borauk Aldazabali. Azkenik, Montxo Armendarizen Las cartas de Alou filmak eraman zuen Urrezko Maskorra eta Coen anaien Muerte entre las flores sari nagusirik gabe geratu zen. 48 ordu lo egiteke eman zuela dio Aldazabalek. Orduko epaimahaiaren argazkiarekin topo egin nuen aurrekoan, Astoria hoteleko kafetegi zinematografikoan . Non eta komunean, erdi ezkutuan dago aipatutako argazkia. Merezitako zigorra gaizkileendako.  2009/11/05 - 18:49:06

Ikeako best-sellerra

Nire beste debilidadetako bat: lagunen edo bestelakoen etxean sartuz gero, apaletan dauden liburuei botatzen diet begia. Gauza bera autobus geltokian, hondartzan edo trenean. Gustatzen zait jakitea jendea zer ari den irakurtzen. Bai, aitortzen dut voyeur bibliofiloa naizela. Aurreko astean Barakaldoko Ikean egon nintzen eta hango altzari dotore, osagarri moderno eta gadget ederrei ez ezik, logela eta egongeletan zeuden liburuei erreparatu nien. Gauza bat deigarria egin zitzaidan: Stephen Fry aktoreak idatzitako Flodhästen liburuaren kopia mordoa zegoen Barakaldon. Gainerako Ikeako sukurtsuletan gauza bera errepikatuz gero, Stieg Larsson berari aurrea hartuko zion aktore ingelesak dagoeneko. Trilogia arrakastatsuan Ikeari egiten dion publizitatea ezer gutxirako balio izan dio Larssoni.  2009/10/06 - 15:56:08

Zinekriptikak: Mother and child

Lehiaketaz kanpo aurkeztu du Rodrigo Garcíak Mother and child , ziurrenik sail ofizialeko filmerik onena. Aurretik ere txundituta utzi ninduen García Marquez idazlearen semeak, batez ere Cosas que diría con sólo mirarla zoragarriarekin. Mother and child honetan ere emakumezko aktoreak primeran zuzentzen dituela erakusten du; Annette Bening ezin hobeto dago (nabarmentzekoa autoan, bere maitalearekin izaten duen elkarrizketa) eta ez litzateke harritzekoa izango Oscar sarietarako-edo izendatua izatea. Bide batez, adinean aurrera doazen aktoreendako rol benetan interesgarriak egon daitezkeela aldarrikatzen du. Naomi Watts ederrak ere primerako lana egiten du, gainerako aktoreek moduan. Haren filmetan poliki-poliki korapiloak askatzea atsegin du Rodrigo Garcíak eta adopzio kontuak eta harreman-loturak aitzaki hartuta, beste horrenbeste egiten du bere azken filmean. Filmeko istorio ezberdinak lotuz doaz, nolabait zirkulua itxi arte. Barreak eta negarrak eragiten dituen filmea da, barruraino hunkitzen duen horietakoa. Esan bezala, amaiera borobila orokorrean nahiko grisa izan den Zinemaldirako. Bi ordu barru emango dute palmaresa jakitera. Ez da polemikarik faltako, urtero moduan. Izan ere, ezinezkoa da zinemazale guztien nahiak asetzea.  2009/09/26 - 18:53:02

Zinekriptikak: La mujer del piano

Javier Rebollo zuzendariak zera esan du: La mujer del piano ez dela film kriptikoa, metaforikoa baizik. Pelikula sinplea eta argia dela gehitu du. Niri gustatu zait, nahiz eta ikusle askori sinpleegia eta aspergarria iruditu zaien. Interesarekin jarraitu dut Carmen Machiren pertsonaiaren gorabeherak; langile eta etxekoandre aspertu/frustratu baten rola jokatzen du. Bapatean etxetik alde egingo du eta dena oker ateratzen zaiola ikusten dugu, ezin duela ezta zigarro bat bakean erre. Baina berak aurrera jarraitzen du, gau bateko abentura bakartian, konplize bitxi bat aurkitzen duen arte. Harreman hori ere zapuztu egingo zaio. Bukaeran, Rosak mobiletik egindako erantzun gabeko deiei soluzio bikaina ematen dio zuzendariak, ikusleak ustekabean harrapatuz eta Rosaren pista klabe bat emanez. Ederra iruditu zait, era berean, planoen konposizioa eta filmaren amaiera gazi-gozoa. Carmen Machik filmean erregistro bakarra duela ere entzun izan diot norbaiti, baina nire ustetan destakatzeko moduko interpretazioa egiten du; isiluneekin ondo baino hobeto moldatzen dela erakusten du. Telebistan, Aida telesailean egiten duen rolaren guztiz kontrakoa. Ez litzateke harritzekoa izango filmak sariren bat eramatea biharko palmaresean. Ikusi behar.  2009/09/25 - 13:17:02