Kalamuatik Txargainera

Desberdintasunak egiten gaitu berdin

 2010/03/11 - 15:00:05

Emakumeak solasean

 2010/03/08 - 03:59:02

Gizonezkoendako publizitatea?!

Zelakoa litzateke gizonezkoei zuzendutako publizitatea? Andrazkoak helburu duten iragarkiei buelta emango bagenie, nolakoak lirateke? Ez lerateke erridikulu samarrak geratuko? Inoiz zeure buruari hori galdetu izan badiozu, behean duzu ikusteko aukera. Boltxe -tik hartu dut. Asko gustatu zait, eta uste dut balio duela gure lekuan jartzeko, sentitzeko zer den egunero etengabe horrelako mezuak jasotzea. Irribarrea sortzen zaigu hainbat izen entzutean. Emakuendako direnean, ordea, ez, hain dira ohikoak! Galdera da, emakumeendako hainbeste holako iragarki badaude, gizonezkoendako zergatik ez? Ikusi, ikusi, ea zer iruditzen zaizuen!  2010/03/02 - 17:33:03

Elebitasuna

 2010/03/01 - 23:45:03

Autokarabana

Fermin Etxegoienen nobela irakurri berri dut. Amaitu berri dut Fermin Etxegoienen lehenengo nobela. Etxegoieni "Euskaldun Egunkarian" irakurtzen nion zeukan zutabea, gustura irakurri ere! Bere hizkera freskoa iruditzen zitzaidan, eta neukan gomuta horregatik hasi nintzen nobela leitzen. Ez nau defraudatu. Idazkera freskoa eta arina dauka liburu errealista honek. Kapituli laburrak (garraio publikoan irakurtzen dugunok benetan eskertzen duguna), egunerokotasuna dario alde guztietatik. Eta egurra, egurra gure hainbat jarrera eta ohiturei. Jakina, egur horrek kateatu nau gehien. Himalayista jantzita dabiltzan kooperatibistak, euskara plan amaigabeak, Pirinioari kultua.....hainbeste lagun ezagun eta inguruko ikusi ditut islatuta bertan! Sarri askotan, nire burua ere! Sustatu ko Zer erantzi -n kolaboratzen nabilen honetan gure artean sarri askotan agertu da mendiko arroparena, eta beti gabiltza horren gaineko post bat idaztekotan Tira, Elenak mendiko praken gainean idazti zuen, eta segur aski etorriko da zerbait. Nobelan janzteko modu hori konstate bat da, umorez deskribatuta, gainera. Beste alde batetik, esan behar dut asko gustatu zaidala gure ibarreko hainbat berba eta molde liburuan idaztita ikustea. Ez gaude ohituta horretara, baina, nire ustez, askoz sinesgarritasun handiagoa ematen dio. Guretzat eraos eta etxekoa. Badago, ordea, protagonistak daukan inkongruentzia bat. Alde batetik berak dio erdipurdiko euskalduna dela, baina gero dauzkan buru-janak euskara dela eta, euskara egunero erraminta daukagononak baino ez dira. Gustura irakurri dut liburua. Edozeini gomendatzeko modukoa iruditzen zait, nahiz batzuk, seguru, haserretuko diren, euren burua karikaturituegi ikusiko dutelako. Zela ez zitzaidan, bada, gustatuko eskertza bat gps eibartarrari egin badio? (Ez zait argi geratu eskertza hori azal-egilearena den, ala Fermin Etxegoienena) A! ahaztu egin zait. Aurten EGA ateratzekotan bazabiltza, irakur ezazu azterketa idatziak gainditu ostean, Etxegoienek Euskaltzaindiren arauei ez baitie jaramonik egiten. A! Baina atera ostean, irakurri, e?  2010/02/26 - 06:53:03

Soldadu baten adierazpena

Iraketik bueltan eginikoa. Bideoak dena dio. Mike Prysner soldaduak esandakoa. Biribil-biribila. Ikusi ostean, zer esan liteke, bada? Egia berdaderoa baino ez da! ikusi, merezi du eta!  2010/02/24 - 19:18:03

Arrateballe bizirik!!!

 2010/02/22 - 02:06:07

Zazpi urte

Zazpi urte Euskaldunon Egunkaria barik Zazpi urte pasatu dira! Zelan doan denbora! Oraindik dena dago kolokan, hala ere. Lehhenengo epaiketa eginda, epai zain. Bigarrena, ekonomikoa, egin gabe. Egunkaria sortzean, amets bat gauzatu genuen. Asko kostatu zen lortzea, oztopoak toki guztietatik zetozen. Kazeta horrek estabilitate eta onarpen zabala zeukan momentuan, hain zuzen ere, jo zuten bere aurka, estatuaren indar guztiarekin. Absoluziaren zain gauden honetan, esan nezake hau lortu arren, kalte-galerak diruz ordaindu arren, egindako mina eta hondamendia ez dute inoiz pagatuko, konponezina delako. Hori torturak kontuan hartu barik! Eragindako gaitza ezinda konpontu, arindu baizik. Absoluzioa litzateke arintze hori. Dena den, kaltea larritu ere egin liteke, kondena bat ezarrita. Begira gaude! Atzo hainbat herritan elkartu ginen data gogoratzeko eta babesa berriz ere emateko. Behar den guztietan egingo dugun moduan. Berriro ere gerta ez dadin, ahazten ez dugula erakusteko, gurea babesten ahalegintzeko. Egunotan seguru beste post bat ere idatzi beharko dut. Irribarrez eta pozik eskribitzea espero dut. Audientzia nazionalaren esku gaude!  2010/02/21 - 14:14:04

Ablazioa

Atzo izan zen Ablazioaren kontrako nazioarteko eguna. Ehunka nazioarteko egun dauzkagu urtean. Normala da komunikabideek denei ez erreparatzea. Gainera, batzuetan batera ere kointziditzen dute egunek. Hala ere, ablazioaren arazoak ez du nahikoa oihartzun komunikabideetan. Beharbada urrunegi ikusten delako; edo agian, garrantzirik ematen ez zaiolako emakumeak eta hirugarren mundukoak direlako. Atzoko Berrian oso artikulu interesgarria zetorren gai honen gainean: Esanekoa edo puta . Komendatzen dizuet irakurtzea, datuak eta ondorioak ematen ditu Ixiar Zubiaurrek. Gordina, baina argigarria. Imajinatzen duzue zer izan litekeen horrelako mutilazioa jasatea? Hain gaztetan, gainera? Gizonezkook irudika zenezakete gizon fidel eta garbia izateko helburuarekin, kontzientzia duzuen adin batean, anestesia eta higinerik gabe zakila moztea? Ez, ezta? Nik ere ezin nezake imajina mutilazio genital hori. Pentsatze hutsak min ematen dit. Gizarteak populazioaren erdia kontrolatzeko saioa da. Kontrol sexuala. Baina ustezko kontrol sexual horren eraginak askoz ere handiagoak dira. Alde batetik, mutilazio horrekin neskatilei esaten zaie euren gorputza zikina eta txarto egina dela, anputatu behar dela era gordin eta krudelean. Beraz, neska horiek barneratuko dute euren inperfekzioa, bigarren mailako gizaki izatea; izan ere, euren gorputzeko atal batzuk txarrak dira, kendu beharrekoak. Eta gorputz atal horiekin lotuta dagoen guztia txarra eta kendu beharrekoa dela ere sinistuko dute. Beste aldetik, emakume horiek merkatzia hutsa dira, "zaindun" behar den merkantzia senarrarengana "ukitu" barik hel dadin; nahiz eta arazo fisiko eta psikologikoak izan lezakeen ablazioaren ondorioz. Berdin dio, garrantzitsuena; himena, alegia, salbu dago. Jakina baita himena dela neskatila baten baliorik handiena, familiaren ondra. Afrikan eta hemen (gero eta gutxiago baina atzora arte horrela izan da). Tristatu eta sutu egiten nau gai honek. Nire ustez, ablazioa emakumeenganako mespretxurik handienetakoa da. Baina, era berean, gure gizartean gertatzen diren hainbat konturen ispilu ere bada. Muturrera eramanda, jakina. Iragarkiak ikustea baino ez dago jabetzeko, andrazkoon gorputza hobetu beharreko zerbait da, inperfetua. Tira, gai hau, ordea, beste post baterako laga beharko dut, baina nahiko nuke horren gainean idatzi.  2010/02/07 - 18:15:04

20 urte beharrean!

Urtarril honetan bete ditut 20 urte euskaltegian hasi nintzenetik. Bizitza erdi klaseak ematen, uf! Gabon ostean hasi nintzen lanean. Orduan hogeita bat urteko umemokoa nintzen, ikasketak amaitu berri eta lan egiteko prespektiba gutxirekin; izan ere, sasoi hartan ere krisi sakona bizi genuen Euskal Herrian, eta ez zegoen lanik ia inorekndako, are gutxiago esperientza bako gazteentzat. Hori dela eta Irladara joateko erabakia hartuta nuen, au-pair , ingelesa ikastera, hori zen-eta orduan jendeak egiten zuena bide berriak jorratzearren. Hori edo Nikaraguara brigadista joan.... Eskualdeko Udal Euskaltegi batzuetarako eginda neukan proba bat, esperantza gutxirekin. Hegazkin txartela erostera joan behar nuen egunean, janzten ari nintzela, telefonoz deitu zidaten azterketan nahiko aurrean geratu nintzela, eta segur aski lana izango nuela. Jakina, ez nintzen bidaia agentziara joan! Hau guztiau Gabon aurretik izan zen. Ez zidaten datarik jarri, eskualdean transmisio kanpaina martxan jarri behar zuten, baina arazo batzuk zirela medio, ezin ziguten ezer ziurtatu. Denbora pasa ahala, kezkatzen hasita nengoen, ez zen deirik, Irlandakoa baztertuta neukan. Zer egin behar nuen? Dei hori egin zen, Gabon ostean esan dudan moduan. Hori bai, deitu zidanean gripearekin nengoen ohean! Ai, ama , dena kontra. Zein gaitza zen lehen beharra topatzea! Hasi nintzen, hasi. Eibarko Udal Euskaltegian lau sartu ginen. Ni nobata bakarra, besteak ibilita baitzeuden, gutxi baina zer edo zer. Junkalek, euskaltegiko irakasleak hartu gintuen bere babespean, bera zen gure koordinatzailea. Berba baten esateko, berak irakatsi zigun (zidan, agian hobeto) klaseak ematen. Ni oso eskertuta nago gurekin izan zuen pazientzia, irakatsi zigun guztia, beti oso umoretsu eta irribarre batekin. Inoiz ez diot esan, eta aprobetxatuko dut momentua: mila esker guztiagatik, Junkal! Lehenengo urratsa ematen nuen, guraso talde bitan. Denak ni baino askoz zaharragoak, 40 urteren bueltan. Sarri pentsatzen nuen eurek ni ikustean hain gaztea, esperientzia bakoa, hain pipiola ez nindutela aintzakotzat hartuko. Gainera, hankasratzen handia egin nuen, esan nien ez nuela inoiz klaserik eman nagusiekin. Hori ezin da inoiz egin!! Tira, ondo errespetatu ninduten, zintzo-zintzo etortzen ziren. Emaitzak? ez dakit. Zerbait ikasi zuten, eta ez da gutxi. Eta zelako denbora! Ordenagailua idazkariak baino ez zeukan, ez zen Euskaldunon Egunkaria ere existitzen. Prentsa idatzian Argia , Aizu eta Habe baino ez zeuden. Dena fotokopiatan (eta fotokopiadorak halamoduzkoak), sarri eskuz idatziak. Ez HEOK, ez atazetan oinarritutako irakaskuntzarik. Hiztegi bakarra 2000! Liburu errazak euskaraz irakurtzeko ia ez zegoen......Ia dena artesanala zen. Hori bai, karpetetan gordeta euskaltegietako irakasleok karpetak gurtzen baititugu! Atzera begiratuz gero, zientzia fikzioa iruditzen zait guztia. Nola ematen genituen klaseak? Zelan ikasten zuten gure ikasleek? Egia esan behar badut etb1en futbol gutxiago ematen zuten, eta pelikula gehiago. Hori bai, gaztelaniaz azpititulatuta! Klasean bat ikusiz gero, orri batekin estaltzen genituen.....Zelako sasoia! Eibarkoaren ostean, Bergara, Ermua, Galdakao, Getxo, Arrasate, Basauri, Zalla eta Durangoko Udal Euskaltegiak etorri dira, baita Ermuko Kaltxango aek euskaltegia ere. Lehengo urratsetik EGAra, erretiratuak eta gaztetxoak, autoikaskuntza eta klase presentzialak, alfabetatze eibarreraz eta alfabetatze teknikoa, inmigranteak eta eibatar peto-petoak, zero-patateroak eta ikasle gruyerrak, instituteroak eta funtzionarioak.......ia denetarik pasatu da nire begen aurretik. Ia guztiekin, oso ondo. Batzuekin, primeran. Gutxi batzuekin, ez hain ondo. Poz asko jaso ditut, baita atsekaberen bat ere. Ia beti gustura eta ondo ibili naiz, jendearekin eta euskaraz aritu naizelako. Kasualitatez hartu nuen bide hau, eta ez zait damutu. asko gustatzen zait nire lana, gero eta gehiago, esango nuke. Baina Irlandara joan izan banintz, orain non nengoke? Batek daki!  2010/01/31 - 02:30:03