Eskuorri galdua

Brain storming Zarautzen

Proposamen interesgarria Zarautzen: BRAIN STORMING TAILERRAK ZARAUTZEN ASTEAZKENA hilak 30: Patxaranga eta Alprojako aktoreek osatutako kalejira, herrian gure ekimena ezagutarazteko(iluntzeko 20tan) OSTEGUNA hilak 1: Goizeko 10etatik 14tara: Musika tailerra Igor GArtziarekin. OSTIRALA hilak 2: Goizeko 10etatik 14tara: Txotxongilo tailerra Deja-bu panpin laborategiaren eskutik. Arratsaldeko 16tatik 20tara: Txotxongilo tailerra... Gauean beharbada ikuskizunen bat sartuko genuke, baina oraindik lotu gabe dago. LARUNBATA hilak 3: Goizeko 10etatik 14tara: Antzerkigintza tailerra Ander Lipus-en eskutik. Arratsaldeko 16tatik 20tara: Antzerkigintza... Arratsaldeko saio hau Gaztetxean izan beharrean, Alprojaren lokalean egingo da zihurrenik, Manex-ek gauerako dena prestatzeko denbora izan dezan. IGANDEA hilak 4: Goizean: Egun hauetako balorazioa, hau eta lehengo urteko esperientziari eutsiz, aurreko eguneko parrandaren arauera joango da ordutegia etab... Arratsaldean(ordua zehazteko dago): "Hitzen Lapurra" haur ikuskizuna.  2008/04/30 - 16:45:04

Antzerti aldizkaria sarean

 2008/04/12 - 18:07:01

Petit Theatre de Pain-en "Aulki hutsa"

Atzo, aspaldiko partez, euskal teatroa ikusi nuen. Euskal teatroa zer den ez dakit, ez zer izan daitekeen. Nik zer nahi nukeen izatea dakit soilik. Hala ere ez dut burua hautsiko lerro hauetan. Atzo, aspaldiko partez, euskal teatroa ikusi nuela iruditu zitzaidan. Aulki hutsa antzeztu zuen Petit Theatre de Pain taldeak Donaixtiko Gaztetxean. Manex Funch aktore, Battit Elizalde oholtza gaineko lagun, Ander Lipus zuzendari. Hau ez da kritika bat. Ez naiz objektiboa, eta ez dut izan nahi ere. Aretoa lepo. Giro ederra. Ikusmira. Ezustea. Kalitatezko teatroa. Gozamena. Joseba Sarrionandiaren olerkiak aukeratu ditu Manex Funchek Aulki hutsa josteko. Estetika, energia eta zenbait sorpresa atseginetan Lipusen eskua sumatzen zen. Atzo, aspaldiko partez, euskal teatroa ikusi nuelakoan nago. Zergatik? Aspaldiko partez euskaraz sortutako antzezlan bat ikusi dudalako, erdaratik itzuli gabekoa alegia. Tontotzat hartzen ez nauen antzezlan bat. Formatu txikikoa, egia da, agian ez delako posible egun horrelako lan bat kausitzea antzoki handitan, edo merkatu handitan esan behar nuke. Eskenaratzea xumea, baina xehetasun bakoitzean zaindua. Dela argia, dela musika, dela oholtza gaineko elementuen erabilera. Eta interpretazioa, nola ez; oso elementu gutxirekin sortzen diren une piktoriko ederrak. Eta energia. Eta poesia. Poesia batik bat. Interesgarria iruditu zitzaidan oso, testuen erabilera. Poesia antzerki bilakaturik. Noren eta Sarriren poesia. Ez zen erronka makala, eta emaitza aintzat hartzekoa. Ahaztu egiten du entzuleak poesia errezitaldiek, errezitaldien topikoek izaten ahal duten karga, pisua. Ahaztu egiten du ikus-entzuleak poesia dagoenik batik bat antzezlanaren oinarrian, baina garrantzitsuena dena, poesiari zukua atereaz, hitzetan errespetu osoz sakonduz, poetikotasuna gorputzaren xehetasunetara, ahotsera, mugimenduetara ekarriaz. Beti iruditu zait interesgarria poesiak eta antzerkiak elkarri egin diezaioketen ekarpena, interesgarria eta zaila. Atzokoan Fitola balba, karpuki tui liburuan oinarritutako muntaia izan nuen gogoan, eta publiko gisa gozatu egin nuen, beste harekin gozatu nuen bezala. Beti egon daitezke gauzak hobetzeko, noski. Ondoan nuen lagun batek adierazi zidan moduan, adibidez, tarteka aktorearen gorputzari kosta egiten zitzaion ahotsak adierazten zuen energiari jarraitzea. Baina antzezlanaren bigarren emanaldia zela aintzat hartuta, ez da denborak, oholtzak zeharkatzearen poderioz, konpondu ezin duen ezer. Azkenik, edukien aukeraketaren aipamena: Sarriren eskutik, gertuko gaiak, politikoak hitzaren zentzurik zabalenean, panfletotik urrun, poesiaren errealitatetik, errealitatearen poesiatik, eskergarria zinez. Modu ederrean josiak. Arestian aipatu bezala, publikoko kideak agian tontoak gara, baina ez dugu tontotzat har gaitzaten nahi, eta nik behintzat behar ditut horrelako sormen lanak (ere). Atzo, hori guzti hori. Poesia eta tortura, eta zentsuratutako komunikabideak gogoan, eta askatasunaren definizioak. Ez naiz ezer, inor, idealizatzearen aldekoa, saiatzen naiz behintzat ez idealizatzen. Ez dut iparraldea idealizatu nahi. Baina egia esan, hori da iparraldeko herrietan azkenaldi luzean topatzen dudana behin eta berriz, idealismo aktiboa. Bere muga guztiekin noski, baina hegoaldean galdu dugun hatsa dute zenbait ekimenek. Teatroari dagokionez: egunotako adibideak, Aulki hutsa z gain Tartean eta Juglarea, puta eta eroa antzezlanak Petit Theatre de Pain taldearen eskutik, Theatre du Rivageren zenbait gauza, Maskaradak, Kaukasiar klerazko borobila, Antton Luku, Maiatz aldizkarian han-hemenka topatutako antzerki-altxorrak Bien artean Zapatero Donostian, bere progre -soa saltzen, eta guretzat Donaixtitik itzulera bide luzea. Eta bidean, nola ez, kontrolak. Donaixtitik ironia eraman dugu behintzat opari, ironia poetikoa, itxaropena izateko arma bat. Eta kontrolak pasa ditugu, frantsesak, espainolak, eta mugarik gabe bizi dugun gau ederra ezin mugatu: joango ote dira, abiadura handiz, hemendik A(H)T? Aulki hutsa . Gaur 17:00etan Donibane Garaziko Kalaka ostatuan, apirila aldera Donostian.  2008/04/12 - 18:07:01

Oholtza gaineko hiru lan

Azken asteotan oholtza gaineko hiru lan ikusteko aukera izan dut: Lehena Maskaradaren Ohean , Oiartzunen. Aretoa ez zen batere aproposa, eta horrek izugarri baldintzatu zuen, hasteko, publikoaren papera. Baina tira, aurrestreinaldien bidetik bada ere, herrietan antzerkia ikusi ahal izatea eskertzekoa da. Normalean antzezlan komertzialekin nahikoa eskarmentatuak bagaudenez (lagunarte antzerki zalean, diot), listoia nahiko behean jarrita joan ohi gara lan berriak ikustera. Agian horregatik ez ginen atera (batzuk) erabat zapuzturik. Antzezlanak lehen erdian edo bazituen barre egiteko moduko momentuak, bi aktore ordu betez jarraian erdi biluzik bere lana duintasunez defendatzen egoteak badu meritua (sekulakoa), eta tira, edukiari dagokionez besterik gabe disfrutatzen jakitea ere bada gure gogoa. Hala ere, bigarren erditik aurrera edo gidoia erori egiten zen, sinesgarritasuna galtzen zuen erabat zenbait momentutan, ohearen egitura mekanikoak mugitzerakoan sortzen zuen zaratak apurtu egiten zuen jolas tekniko horrek izan zezakeen eragina Ez asko, baina beste askotan baino gehiago eraman genuen etxera, eta ez da gutxi!!! Galdera bat gelditu zen airean, baina: zein neurritan oinarritzen da jendea erakartzeko gaitasuna (kartela begiratu besterik ez dago) sexua protagonista dela bi pertsona biluzik ikusteak duen morboan??? Soilik horretan, esan nahi dut? Agerre Teatroaren Putzuak lehortzen izan zen bigarrena, Oreretako Niessenheim aretoan. Bertatik kosta egin zitzaigun ezer eramatea etxera (gu ez gara kritikoak, emozioen egarriz diren ikusle soilak baizik). Egun maite zaitut esaten entzutean nire ustez kontrako efektua lortzen da batik bat, modu asko daude maite zaitut edo maite zintudan (behin eta berriz) esateko, batez ere sinesgarria izan nahi bada, hori baldin bada azaldu edo kontatu nahi dena. Eszenografiak, deklamatzeko moduak, gidoiak berak (kontatzeko moduak, ez halabeharrez edukiak) ez zuten askorik laguntzen publikoa antzezlanean sartzeko. Hirugarrena Madrilen, La cuarta pared aretoan: Mala hierba taldearen un abismo bajo el hombro , antzerkiaren eragin nabarmena zuen dantza garaikide pieza. Mutur batetik bestera pasa naiz lerro gutxian, antzerki komertzialetik alternatiboenera eta aitortu behar dut hirugarren hau izan zela hutsalena, ez zegoen nondik hartu. Alternatibokeriak jotako pieza hutsala zinez ene uste apalean. Hori bai, behintzat zer edo zer ezberdina ikusteko aukera izan genuen, gustukoa izan ala ez pozik joan ginen etxera. Zergatik? Hori dute ona hiri handiek, aukeratzeko gaitasuna ematen dizutela, nahi izanez gero posible zarela areto batera joan (agian aretoa bera erreferentzia delako) eta eskainiko dizuten horren berri izan gabe arriskatu, ea zer aurkitzen duzun (sarreren prezioak ere eskuragarriagoak izan ohi dira horrelakoetan). Gainera aretoaren sarreran teatroari buruzko liburuak dituzte salgai, altxor bat aurkitu Bila jarraitzen dut. Komunikazioaren bila. Ikusle pasibotzat hartuko ez nauen antzezlanaren bila. Zer edo zer transmitituko didan oholtza gaineko proposamenaren bila. Gozamen estetikoaren bila, besterik ez bada ere. Hiru aldietan egin nuen txalo (ezin esan sutsuki egin nuenik), zaila egiten zaidalako hutsean oholtza gaineko langile bati txalorik ez egitea.  2008/04/12 - 18:07:01

ANTZERTI UNEAK

Behingoagatik lortu dugu azken gabonetan gure kontraesan kristau-burgesei aurre egitea eta gabonak (zati handi bat bederen) kanpoan, beste modu batean, pasatzea: abenduaren amaieran abiatu ginen hamahiru lagun Cassamancera, sormen proiektu batekin. Proiektuak atal asko zituen, haien artean antzezlan bat eskaintzeko asmoa. Oussouyen eta Djembereng herrietan egin genituen emanaldiak. Bereziki aipagarria izan zen Oussouyeko kasua, bertan Cassamanceko beste hiru talderekin batera lortu baikenuen aktuatzea, auzolanean (Afrikan ere bileritisak jota!) antolatutako antzerki eta dantza gaua. Ikuskizuna, printzipioz, ez dugu gehiagotan errepikatuko. Euskal Herrian ez behintzat. Aukera horrek gogoetaren zapore gozoa laga dit egunotan, eta balizko irakurlearekin konpartitu nahi nuke lerro hauen bidez. Ikuskizuna Cassamance GOGOAN HARTUTA sortu genuen, talde lanean. Kontzeptuetatik abiatu ginen, hastapenean psikologikoki luze jo zuen prozesuan, ostera inprobisazioetara pasatzeko. Hizkuntza ezingo genuen erabili, diola eta euskara sinbolikoki agertu arren, eta beste bide batzuk jorratzeari ekin genion: aktore lanetik abiatuta, musika (txalaparta, perkusioa oro har), zuzenean egindako pintura, txotxongiloak Zeri buruzkoa izango zen baina ikuskizuna? Zer esan nahi genien Cassamancekoei? Aurretik jakin bagenekien Cassamancean Dakarrek dakarren Senegalen irudi ohikoarekin zerikusirik ez duen herri bat bizi dela, Diola herria: beste paisaia bat topa lezake bisitariak Cassamancean (berdeagoa), beste kultura bat (fetitxearena), beste hizkuntza bat (diola bera, besteak beste), beste sentsibilitate bat gauza askorekiko (urte luzez independentzia aldarrikatu du Cassamancek, orain bi urte inguru gatazka armatuari pausaldia eman dion su etena eta negoziazio prozesua jarri zituzten martxan). Eta beste kontraesan batzuk, noski, herri guztietan bezala (egun Cassamancetik ateratzen dira, bere kostatik, Europa erdietsi nahi duten patera asko eta asko, emakumeen eskubideei dagokionez ere bada zer eginik...). Zer esan diezaieke hortaz, hamahiru kidez osatutako "lulum" (txuri) europar talde batek Cassamancekoei? Ikuskizuna sortzerakoan euskal tradizioetara jo genuen, euskal mitoetara, diolen kulturan artean bizirik dagoen tradizio animistarekin gauza komunak topatuko genituelakoan. Hari horretatik tiraka etorri zen ideia: Mari hiltzear dago, mito zaharrek itzal bilakaturik inguratu eta zaintzen dute, eta Mariren erraietatik jaiotzen diren mito berriak zaurituak jaiotzen dira, egungo gure gizartearen baloreak eta ametsak halaber zaurituak daudelako. Iraganera begiratzen saiatu ginen, oraina azaldu ahal izango genuelakoan. Eta xede zehatz eta ero horrekin egin genituen emanaldiak. Han egiteko pentsatuak zen ikuskizuna, diola herriarekin komunikazio prozesu bat sortzeko ez beste ezertarako sortua izaki: zer garen azaldu, zertan garen, bi kultura ezberdinetako kideen arteko zubi lanak betetzeko xedea zuen ikuskizunak. Eta egin egin zuen bere bidea, izan ere ikuskizunari esker egun gutxian lortu baikenuen, xumeki bada ere, turista zuri eta kapitalistaren maskera kentzea, sormenaren bidez komunikatzea, eta ez soilik diruaren edo haren itzalaren bidez. Eta horra gogoeta: oharkabean, antzerkia sortzerakoan ez genuen produktu bat sortzea bilatu, oinarri-oinarrizko komunikazio tresna bat baizik. Logikarik gabeko zerbait, egunerokoan horrenbeste frustrazio eta kontraesan sortzen dizkigun sormen-merkatu dinamikari begira. Hiru hilabete eman genituen jo ta su lanean, egun gutxi batzuetan zehar soilik zentzua izango zuen zerbait sortzen. Eta hain zen garrantzitsua komunikazio tresna hori, komunikazioaren bermatze hori, pena merezi izan zuela. Uneen dramaturgia. Uneek nahikoa indar dutenean, une horiek sortzaileengan aurrera jarraitzeko moduak urratzeko hazia ezartzen dutenean, agian aintzat hartzekoa da une batzuk soilik iraungo dituen sormen-ahalegina. Horrelako proiektu bat baina, horrelako produktu bat baina, zentzugabea izango da halabeharrez kultur merkatuarentzat, ez-errentagarria izanik ez-kultura izateraino apika. Emanaldi bat ez ote da, azken batean, errito bat, komunikazio prozesua itxi nahi duen une bat? Publikoa ahaztuta, mezua ahaztuta, emanaldia produktu soil bilakatuta, ez al zaio neurri batean komunikazio prozesu horri zentzua kentzen? Posiblea ote da uneen dramaturgia etxean ere, merkatu-etsipenean ez erortzeko tartekako lubaki moduan ulertuta bada ere?  2008/04/12 - 18:07:01

Ideien mekanika

 2008/04/12 - 18:07:01

Oholtza gaineko hiru lan

Azken asteotan oholtza gaineko hiru lan ikusteko aukera izan dut: Lehena Maskaradaren Ohean , Oiartzunen. Aretoa ez zen batere aproposa, eta horrek izugarri baldintzatu zuen, hasteko, publikoaren papera. Baina tira, aurrestreinaldien bidetik bada ere, herrietan antzerkia ikusi ahal izatea eskertzekoa da. Normalean antzezlan komertzialekin nahikoa eskarmentatuak bagaudenez (lagunarte antzerki zalean, diot), listoia nahiko behean jarrita joan ohi gara lan berriak ikustera. Agian horregatik ez ginen atera (batzuk) erabat zapuzturik. Antzezlanak lehen erdian edo bazituen barre egiteko moduko momentuak, bi aktore ordu betez jarraian erdi biluzik bere lana duintasunez defendatzen egoteak badu meritua (sekulakoa), eta tira, edukiari dagokionez besterik gabe disfrutatzen jakitea ere bada gure gogoa. Hala ere, bigarren erditik aurrera edo gidoia erori egiten zen, sinesgarritasuna galtzen zuen erabat zenbait momentutan, ohearen egitura mekanikoak mugitzerakoan sortzen zuen zaratak apurtu egiten zuen jolas tekniko horrek izan zezakeen eragina Ez asko, baina beste askotan baino gehiago eraman genuen etxera, eta ez da gutxi!!! Galdera bat gelditu zen airean, baina: zein neurritan oinarritzen da jendea erakartzeko gaitasuna (kartela begiratu besterik ez dago) sexua protagonista dela bi pertsona biluzik ikusteak duen morboan??? Soilik horretan, esan nahi dut? Agerre Teatroaren Putzuak lehortzen izan zen bigarrena, Oreretako Niessenheim aretoan. Bertatik kosta egin zitzaigun ezer eramatea etxera (gu ez gara kritikoak, emozioen egarriz diren ikusle soilak baizik). Egun maite zaitut esaten entzutean nire ustez kontrako efektua lortzen da batik bat, modu asko daude maite zaitut edo maite zintudan (behin eta berriz) esateko, batez ere sinesgarria izan nahi bada, hori baldin bada azaldu edo kontatu nahi dena. Eszenografiak, deklamatzeko moduak, gidoiak berak (kontatzeko moduak, ez halabeharrez edukiak) ez zuten askorik laguntzen publikoa antzezlanean sartzeko. Hirugarrena Madrilen, La cuarta pared aretoan: Mala hierba taldearen un abismo bajo el hombro , antzerkiaren eragin nabarmena zuen dantza garaikide pieza. Mutur batetik bestera pasa naiz lerro gutxian, antzerki komertzialetik alternatiboenera eta aitortu behar dut hirugarren hau izan zela hutsalena, ez zegoen nondik hartu. Alternatibokeriak jotako pieza hutsala zinez ene uste apalean. Hori bai, behintzat zer edo zer ezberdina ikusteko aukera izan genuen, gustukoa izan ala ez pozik joan ginen etxera. Zergatik? Hori dute ona hiri handiek, aukeratzeko gaitasuna ematen dizutela, nahi izanez gero posible zarela areto batera joan (agian aretoa bera erreferentzia delako) eta eskainiko dizuten horren berri izan gabe arriskatu, ea zer aurkitzen duzun (sarreren prezioak ere eskuragarriagoak izan ohi dira horrelakoetan). Gainera aretoaren sarreran teatroari buruzko liburuak dituzte salgai, altxor bat aurkitu Bila jarraitzen dut. Komunikazioaren bila. Ikusle pasibotzat hartuko ez nauen antzezlanaren bila. Zer edo zer transmitituko didan oholtza gaineko proposamenaren bila. Gozamen estetikoaren bila, besterik ez bada ere. Hiru aldietan egin nuen txalo (ezin esan sutsuki egin nuenik), zaila egiten zaidalako hutsean oholtza gaineko langile bati txalorik ez egitea.  2008/03/23 - 14:26:14

Ideien mekanika

 2008/02/20 - 20:16:06

Petit Theatre de Pain-en "Aulki hutsa"

Atzo, aspaldiko partez, euskal teatroa ikusi nuen. Euskal teatroa zer den ez dakit, ez zer izan daitekeen. Nik zer nahi nukeen izatea dakit soilik. Hala ere ez dut burua hautsiko lerro hauetan. Atzo, aspaldiko partez, euskal teatroa ikusi nuela iruditu zitzaidan. Aulki hutsa antzeztu zuen Petit Theatre de Pain taldeak Donaixtiko Gaztetxean. Manex Funch aktore, Battit Elizalde oholtza gaineko lagun, Ander Lipus zuzendari. Hau ez da kritika bat. Ez naiz objektiboa, eta ez dut izan nahi ere. Aretoa lepo. Giro ederra. Ikusmira. Ezustea. Kalitatezko teatroa. Gozamena. Joseba Sarrionandiaren olerkiak aukeratu ditu Manex Funchek Aulki hutsa josteko. Estetika, energia eta zenbait sorpresa atseginetan Lipusen eskua sumatzen zen. Atzo, aspaldiko partez, euskal teatroa ikusi nuelakoan nago. Zergatik? Aspaldiko partez euskaraz sortutako antzezlan bat ikusi dudalako, erdaratik itzuli gabekoa alegia. Tontotzat hartzen ez nauen antzezlan bat. Formatu txikikoa, egia da, agian ez delako posible egun horrelako lan bat kausitzea antzoki handitan, edo merkatu handitan esan behar nuke. Eskenaratzea xumea, baina xehetasun bakoitzean zaindua. Dela argia, dela musika, dela oholtza gaineko elementuen erabilera. Eta interpretazioa, nola ez; oso elementu gutxirekin sortzen diren une piktoriko ederrak. Eta energia. Eta poesia. Poesia batik bat. Interesgarria iruditu zitzaidan oso, testuen erabilera. Poesia antzerki bilakaturik. Noren eta Sarriren poesia. Ez zen erronka makala, eta emaitza aintzat hartzekoa. Ahaztu egiten du entzuleak poesia errezitaldiek, errezitaldien topikoek izaten ahal duten karga, pisua. Ahaztu egiten du ikus-entzuleak poesia dagoenik batik bat antzezlanaren oinarrian, baina garrantzitsuena dena, poesiari zukua atereaz, hitzetan errespetu osoz sakonduz, poetikotasuna gorputzaren xehetasunetara, ahotsera, mugimenduetara ekarriaz. Beti iruditu zait interesgarria poesiak eta antzerkiak elkarri egin diezaioketen ekarpena, interesgarria eta zaila. Atzokoan Fitola balba, karpuki tui liburuan oinarritutako muntaia izan nuen gogoan, eta publiko gisa gozatu egin nuen, beste harekin gozatu nuen bezala. Beti egon daitezke gauzak hobetzeko, noski. Ondoan nuen lagun batek adierazi zidan moduan, adibidez, tarteka aktorearen gorputzari kosta egiten zitzaion ahotsak adierazten zuen energiari jarraitzea. Baina antzezlanaren bigarren emanaldia zela aintzat hartuta, ez da denborak, oholtzak zeharkatzearen poderioz, konpondu ezin duen ezer. Azkenik, edukien aukeraketaren aipamena: Sarriren eskutik, gertuko gaiak, politikoak hitzaren zentzurik zabalenean, panfletotik urrun, poesiaren errealitatetik, errealitatearen poesiatik, eskergarria zinez. Modu ederrean josiak. Arestian aipatu bezala, publikoko kideak agian tontoak gara, baina ez dugu tontotzat har gaitzaten nahi, eta nik behintzat behar ditut horrelako sormen lanak (ere). Atzo, hori guzti hori. Poesia eta tortura, eta zentsuratutako komunikabideak gogoan, eta askatasunaren definizioak. Ez naiz ezer, inor, idealizatzearen aldekoa, saiatzen naiz behintzat ez idealizatzen. Ez dut iparraldea idealizatu nahi. Baina egia esan, hori da iparraldeko herrietan azkenaldi luzean topatzen dudana behin eta berriz, idealismo aktiboa. Bere muga guztiekin noski, baina hegoaldean galdu dugun hatsa dute zenbait ekimenek. Teatroari dagokionez: egunotako adibideak, Aulki hutsa z gain Tartean eta Juglarea, puta eta eroa antzezlanak Petit Theatre de Pain taldearen eskutik, Theatre du Rivageren zenbait gauza, Maskaradak, Kaukasiar klerazko borobila, Antton Luku, Maiatz aldizkarian han-hemenka topatutako antzerki-altxorrak Bien artean Zapatero Donostian, bere progre -soa saltzen, eta guretzat Donaixtitik itzulera bide luzea. Eta bidean, nola ez, kontrolak. Donaixtitik ironia eraman dugu behintzat opari, ironia poetikoa, itxaropena izateko arma bat. Eta kontrolak pasa ditugu, frantsesak, espainolak, eta mugarik gabe bizi dugun gau ederra ezin mugatu: joango ote dira, abiadura handiz, hemendik A(H)T? Aulki hutsa . Gaur 17:00etan Donibane Garaziko Kalaka ostatuan, apirila aldera Donostian.  2008/02/10 - 15:49:06

Antzerti aldizkaria sarean

 2008/02/06 - 21:18:25